De zes maanden van Quinn/The six months of Quinn

Quinn is nu al sinds half maart van de medicijnen en uit het ziekenhuis, Sibrenne en ik hadden ‘afgesproken’ (gehoop) dat we ‘deze’ keer de zes maanden controle afspraak zouden bereiken zonder dat we een tussentijds bezoek aan het LUMC brachten. Dat is ons niet gelukt, in september hebben we een ‘loos alarm’ spoed opname gehad met Quinn. Hij kreeg steeds hogere koorts, en dat zonder bij verschijnselen maakt ons ongemakkelijk, nadat hij ‘onze’ grens van 40 graden overschreed hebben we gebeld. Het werd een traumatisch avondje, de dienstdoende kinderarts wilde hem zien. Sibrenne bleef vanweg de borstvoeding bij Jonne en Quinn en ik belanden op de spoedeisende hulp met Quinn. Het bloed prikken was een ramp, na zeven pogingen was er nog een voetje over en inmiddels was de ‘chef-de-clinique’ van de IC gekomen opm te prikken. Quinn kon op dat moment alleen maar brabbelen en om zijn moeder en Jonnen brabbelen. Uiteindelijk belanden we ‘s nachts op de kinderoncologie afdeling in een apart kamertje lieve verpleegsters, maar Quinn wilde geen witjas meer zien. De volgende ochtend bleek alle onderzoeken te duiden op een virus en we mochten naar huis

Wij hebben van dit bezoekje geleerd dat we Quinn moeten voorbereiden op zijn bezoek aan het ziekenhuis en ook dat we moeten zoeken naar een speelse uitleg voor het litteken op zijn borstbeen. Via de boekhandel kwamen we in het bezit van een Nijntje die naar het ziekenhuis gaat en een ander boekje over een gebroken been. Ook het door ons niet zo geliefde Kris Krokkedil is handig want daar staat een scan en rontgen apparaat in met de bijbehorende koude gel…. Jan Willem Harnmeijer kwam met het idee om het met Quinn te hebben over  zijn deurtje en wat daar achter gebeurde… Quinn beseft duidelijk dat het ziekenhuis niet leuk is. We maken er morgen een leuke dag van, we gaan ervan uit dat heet allemaal OK is en dat we daarna  met Quinn beesten in Naturalis kunnen kijken. Quinn wisselt nog tussen de trein en de auto als vervoer middel en Sibrenne, Stella en ik proosten op de goede afloop, terwijl ‘die aap toch op je schouder meekijkt en danst…’  toch spannend.

The six months of Quinn

Since mid-March, Quinn has been off drugs and out of hospital, Sibrenne and I had ‘agreed’ (hoped) that ‘this’ time Quinn’s regular six months check-up would be reached without any contact with LUMC cardiology. We did not succeed, in September we had a ‘false alarm’ emergency admittance with Quinn. He had high fever, and no other symptoms, developments like this make us uncomfortable, so after “our” limit of 40 degrees was past we called the night child specialist. She immeadiately recognised Quinn’s name and asked us to come. It was the start of a traumatic evening for all.  Sibrenne stayed at home because of breastfeeding Jonne, and Quinn and I ended up in an emergency room with Quinn. Drawing blood from Quinn was a disaster, after seven attempts, there was only a foot left, Quinn was in total panic and my tears only made him more upset,  Quinn was only able to babble and scream for his mother and Jonne. The “chef de clinique” with another interventionist from the Intensive care finally managed to draw a minimal amount of blood. Eventuallywell past midnight we were admitted to the pediatric oncology department in a separate room, sweet nurses  were unable to charm Quinn, every whitecoat was one too many at that moment. The next morning he turned his back on me in his bed, later we spent hours in my bed and after all investigations indicated a virus and we were allowed to go home

We learnt from this visit that we need to prepare Quinn for his visit to the hospital and that we should look for a playful explanation for the scar on his chest. Through the bookstore, we got hold of a Miffy going to hospital and another book on a broken leg. Although we do not particularly like Kris Krokkedil (the Dutch childrens heart playmate) the book is convenient because there is a scan and X-ray unit in it, including the cold gel ….

Jan Willem Harnmeijer came up with the idea of talking with Quinn about his door and the chestfull of mysteries … Quinn realizes clearly that the hospital is not fun. So far, tomorrow we are set for a relaxed day of travelling to Leiden and hopefully some fun during the day. We assume that all will be allright and that after the examinations and discussions we can go with Quinn to look at ‘stuffed animals in Naturalis, a museum close by. Quinn still is unsure about using rail or road transport to get to the hospital . The evening before Sibrenne, Stella and I toast to the happy ending, although the ghost on your shoulder still dances around with a stupid grin… Exciting stuff …..We simply refuse to believe that Quinn is not allright!